Blog

Vorig artikel
Volgend artikel
12 juli 2022

Geen boe of bah


Geen boe of bah kwam eruit. De hele les niet. Grote, donkerbruine ogen keken me intens aan…

Nu gebeurt dit wel vaker, zeker tijdens de allereerste les. Maar meestal breekt op een goed moment toch het ijs en gaat het kind met minimaal een glimlach(je) de deur uit.

Dit meisje niet. Geen woord, geen glimlachje, helemaal NIETS.

De moeder was bij de les en nam het woord voor haar. Zei dat ze verlegen was en het spannend vond. Ja, niet vreemd natuurlijk, als je 7 jaar bent en voor het eerst naar een vreemde juf gaat om een muziekinstrument te leren bespelen.

Tot zover allemaal best logisch.

Het punt is, dit bleef niet beperkt tot de eerste les. Nou vooruit, de derde les hoorde ik wel voor het eerst haar stem en na een aantal weken kon ik een piepklein gesprekje met haar voeren. Er was progressie. Maar het ging niet zoals het bij andere kinderen meestal gaat. Normaal komt het contact echt wel op gang en stelt een kind zich langzamerhand open.

Op een dag stelde ik de moeder voor om een gedeelte van de les op de gang te wachten. Misschien zou dat helpen? Wonder boven wonder vond het meisje dat goed. Ze was blijkbaar toch niet erg bang. Maar er kwam helaas nog steeds vrijwel niets uit.

wijsjedeweg-geenboe-of-bah-kl

De eerste lessen stonden in het teken van de fluit verkennen en spelletjes doen met geluiden en blazen. Je kent het wel. Ze deed alles braaf na. Maar wanneer ik haar vroeg om zelf iets te bedenken, gingen ‘de luikjes’ meteen dicht. Ze zei niks en deed niks. Ze bewoog zelfs niet, het bleef akelig stil…

Zolang ik vroeg om mij na te doen, lukte het. We speelden liedjes met twee tonen, en deden voor- en naspeelspelletjes. Ze ging vooruit, maar zeer traag. Ik had het gevoel dat er VEEL meer in dit meisje zat dan eruit kwam.

Moeder vertelde over thuis, dat ze soms wel eens samen wat speelden. Maar het ging niet van harte. Moeder deed haar best, probeerde routine aan te brengen in het oefenen, hielp mee, of liet het meisje juist zelfstandig oefenen. Regelde dat opa en oma regelmatig geïnteresseerd vroegen naar de muzikale activiteiten van hun kleindochter. Het meisje speelde wel wat, maar vrijwel nooit uit zichzelf.

Toch bleef ze naar les komen, maar liefst vijf jaar lang! Het was voor haarzelf namelijk geen optie om te stoppen. Dat was opmerkelijk, want het ging allemaal nooit van harte. Ze ging wel vooruit en kon na vijf jaar echt leuk spelen. Ze bleek zelfs fantastisch te kunnen improviseren! Ook konden we inmiddels gelukkig gezellig kletsen over van alles en nog wat.

Dit verhaal speelde in de periode dat ik nog weinig over hoogbegaafdheid wist. Ik ontdekte wel dat mijn eigen zoon hoogbegaafd was en zijn proces kende ik natuurlijk. Maar dat leek totaal niet op wat dit meisje liet zien.

Inmiddels kreeg ik ook in de gaten dat ik meer hoogbegaafde kinderen op les had. Leerlingen die bij mijn kinderen op school zaten. Ook hun gedrag was weer anders, ieder kind had zijn eigen verhaal. 

Ik begon geboeid te raken door hun leerprocessen en hun verschillende gedrag, hoewel ik er nog lang niet altijd iets van begreep. Ook bij mijn eigen kinderen niet. Daarom besloot ik een opleiding te gaan volgen over hoogbegaafdheid.

Hoe we erop kwamen weet ik niet meer. Maar vlak voor het moment dat het meisje naar de middelbare school zou gaan en daarom zou stoppen met de muzieklessen, kwam ik met de moeder op het gespreksonderwerp hoogbegaafdheid.

“Oh..”, zei ze, “hoogbegaafdheid... ja daar heb ik laatst een lezing over gevolgd, maar daar hoorde ik eigenlijk niets nieuws. Al die tips helpen toch niet.“

Op dat moment voelde ik iets aankomen... Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg: “Wat bedoel je precies met: ’die tips helpen toch niet’?” En toen kwam het hele verhaal los…

Het verhaal dat ze al jarenlang van alles had geprobeerd, dat school het allemaal niet begreep, dat haar dochters (ze had er twee) nou eenmaal zo’n ‘luie persoonlijkheid’ hadden en dat het op de middelbare school waarschijnlijk allemaal wel goed zou komen. Ze besloot haar verhaal met dat ze het allemaal super vermoeiend vond, dat opvoeden…

Arme moeder... wát een frustratie en verdriet klonken er onder haar woorden…

En ik? Ik had het niet gezien. Ik had het totáal niet door gehad... Ik had op geen enkele manier gezien en er nooit bij stilgestaan dat dit meisje hoogbegaafd zou kunnen zijn. Ze liet me werkelijk op geen enkele manier haar talenten zien. 

En ik wist toen helaas vrijwel niets over de signalen:

de signalen dat een kind zich overweldigd kan voelen
de signalen dat een kind worstelt met leren leren
de signalen waardoor je merkt dat een kind totaal in paniek is... 
Laat staan dat ik wist wat ik kon doen om het kind te helpen. 

Nou ja, iets deed ik waarschijnlijk wel goed, want ze bleef maar liefst vijf (!) jaar lang op les.

Dat was HET moment dat ik besloot dat ik alles, maar dan ook ALLES over hoogbegaafdheid wilde weten. Want dit zou ik me niet weer laten gebeuren!

Vorig artikel
Volgend artikel
Ik schrijf me in voor MuziekPlus!
Ik wil graag op de hoogte blijven en tips ontvangen

Een beetje troosten helpt niet

30 juni 2024

 

wdw-troosten

Na ongeveer 10 minuten spelen, barst hij in snikken uit. Hij kan niet meer stoppen. Een beetje troosten helpt niet. De tranen blijven komen.
De dirigent zet hem even apart zodat hij verder kan met de rest van de groep.
Ik speel mee met een groepje leerlingen in een orkestje. Na een paar minuten laat ik de repetitie voor wat het is en zoek ik dit jongetje op.
Verstijfd zit hij op een stoel in een hoekje. Zijn adem zit hoog, zijn schouders zijn opgetrokken, zijn mond stijf dicht, hij wil niet laten zien dat hij huilt.

Dit jongetje ken ik helemaal niet, ik weet helemaal niet wat er zou kunnen spelen. Toch vliegen allerlei gedachten -die helemaal niet hoeven te kloppen- door mijn hoofd:

  • zou de muziek net iets te moeilijk voor hem zijn?
  • had hij geen zin om mee te doen, maar durfde hij dat niet te zeggen?
  • zou hij zich hier helemaal verloren voelen? In een onbekend gebouw tussen alleen maar onbekende mensen?
  • zou het misschien allemaal TE spannend zijn?

Ergens heb ik het onbestemde gevoel dat hier zomaar nog meer aan de hand zou kunnen zijn. Het heeft geen zin om iets meer te vragen aan hem. Hij is op dit moment zo dichtgeklapt dat hij niet in staat is om logisch na te denken. Zijn brein zit op slot.

Als we buiten staan, komt zijn moeder er al aan rijden. Hij stort zich snikkend in haar armen. Moeder zegt terloops tegen me: ‘Hier was ik al bang voor, en we zijn zo bezig met de leerkuil…’ Op dat moment vallen er bij mij ongelooflijk veel kwartjes. Het klopt, hier is meer aan de hand!

Juf en moeder weten dat hij deze muziek KAN spelen en gunnen hem een super samenspeelervaring. Maar HOE begeleid je dit kind naar een succeservaring?

  • Ervaar jij ook zo’n zoektocht in het begeleiden van je hoogbegaafde kind?
  • Wil je meer achtergronden weten over waarom sommige kinderen zo snel van de kaart zijn?
  • Wil je weten hoe je ze kunt motiveren en hoe je kunt werken aan succeservaringen?

Voel je welkom bij Wijsjedeweg om te ontdekken wat jij kan doen om deze kinderen te helpen!

Lees  HIER de uitgebreide versie van dit verhaal

Welkom ouders

19 juni 2024

 

Wdw-MCnotendop

Stel je voor: je hebt een kind en je vindt hem volstrekt normaal zoals hij is. Ok, hij is misschien een soort doolhof waarin je telkens de routes moet uitvinden. Maar ja, heeft niet iedere ouder dat gewoon?

Stel je vervolgens voor dat anderen jouw kind heel anders zien. Zij vinden het gedrag van je kind niet zo ‘normaal’ en vanzelfsprekend. Je krijgt signalen van je oppas, van andere ouders op het schoolplein, van kinderen die komen spelen, van de juffen en meesters op school en van de muziekdocent. De wereld vindt je kind blijkbaar bijzonder of anders of raar…. een vreemde vogel.

Langzaam maar zeker ontdek je dus dat er “iets” aan de hand is…. 

Op basis van de opmerkingen van de mensen om je heen ontwikkel je een voorzichtig vermoeden dat je kind weleens ‘meerbegaafd’ zou kunnen zijn. Misschien zelfs hoogbegaafd? Je durft het woord niet in de mond te nemen, want ja, dat voelt als opscheppen en dat is wel het ALLERlaatste wat je wil.

Stel je nu eens voor: je hebt een paar boeken en artikelen gelezen en een paar websites over hoogbegaafdheid bekeken. Hoe zou het zijn om er vervolgens eens wat dieper in te duiken door een cursus of een masterclass te volgen?

Zodat:

  • je het doolhof van je kind wat beter begrijpt
  • hoogbegaafdheid een gewoon woord kan worden als je met mensen in gesprek bent over je kind
  • je kind nog meer kan zijn wie hij is

Wat denk je dan? Wat voel je dan? 

Voel je een JA? 

Trek dan echt aan de bel! Bijvoorbeeld bij WijsjedeWeg. Want ontdekken moet je zelf doen, maar onderweg is HULP meer dan welkom, weten we uit eigen ervaring :-)

Nieuwsgierig naar meer verhalen over hoogbegaafdheid en muziek?
Kom vooral langs bij de gratis Masterclass ‘De hoogbegaafde muziekleerling in een notendop’. In 30 min vertellen we je in een notendop wat je moet weten als je (vermoedelijk) hoogbegaafde kind naar muziekles gaat.

Wanneer: 25, 27 en 28 september 2024
Tijd: 10:00 – 10:45 uur
Aanmelden: HIER

GOUDEN middel

03 augustus 2023

 

wdw-stippen

Hoogbegaafden zijn niet vanzelf gemotiveerd, maar met de juiste begeleiding kun jij ze helpen.


Bij hoogbegaafden gaat muziek maken vaak niet vanzelf. Ze voelen weerstand en soms zelfs angst en paniek als ze nieuwe dingen moeten leren. En ook herhaling vinden ze niet zo leuk. 


Wanneer je een goede muziekdocent treft, met kennis over hoogbegaafdheid, kan elk hoogbegaafd kind zijn weerstand leren overwinnen.


Door de juiste begeleiding tijdens de muziekles leert een hoogbegaafd kind:

  • hoe leren werkt
  • hoe het toch kan doorzetten als het moeilijk wordt
  • en leert het kind andere talenten van zichzelf kennen dan alleen zijn cognitieve talent


En dan is muziek maken echt een GOUDEN middel!


Weet je dat je bij Wijsjedeweg docenten kunt vinden met kennis over hoogbegaafdheid?